Afgelopen zaterdag mocht ik weer naar Villa Vacht! De vrijwilligersvergadering stond op de agenda en daaraan voorafgaand een training hondengedrag verzorgt door Guido Dupuis. Kim & Loode werken al een hele tijd aan het verbeteren van het gedrag van overenthousiaste Freggel & van Nooka – dit m.n. in het belang van de rust van de purrende Vachtjes- en het zou natuurlijk wel zo handig zijn als de vrijwilligers tijdens hun aanwezigheid ook het juiste zouden doen! Als echt kattenmens kan ik niet anders zeggen: de training was ook voor mij zeer toegankelijk, leuk en interessant. Ik heb er een hoop van opgestoken en ben tot de conclusie gekomen dat ik vanuit de beste bedoelingen, juist nét het verkeerde deed. Zoals wel vaker, wanneer het je aan de juiste informatie ontbreekt… Mijn “grootste fout” valt als volgt samen te vatten: ik nam nooit de leiding over de honden, terwijl ik die tegelijkertijd vermenselijkte. Wanneer er in reactie op de bel luid werd geblaft en door de smallere doorgangen werd gerend, ging ik bijvoorbeeld sussend praten en uitleggen: niks aan de hand! Dat is gewoon een pakje dat wordt bezorgd! Een aai over de kop ter geruststelling…

Een ander puntje waar ik tegenaan liep: het lukte me meestal wel ongewenst druk en/of opdringerig gedrag van Freggel te negeren, maar wist niet wat ik dan wél mocht. Resultaat: ik ging Freggel grotendeels negeren (zo kon ik immers ook niets fout doen) en voelde me daar vervolgens onprettig bij en wat schuldig over. Na Guido’s training weet ik: IK moet bepalen wanneer ik aandacht wil geven en de hond moet geen aandacht afdwingen op het moment dat hij die wil!. Daar kan ik zeker wat mee! En dus wel degelijk bijdragen aan verdere gedragsverbetering. Fijn!

Omdat Kim ook nog wel wat praktische hulp kon gebruiken, vertrok ik al om 7.30 uur van huis (om ‘s avonds om 21.30 weer thuis te komen). Aangewezen op het openbaar vervoer, ben ik van deur tot deur 2,5 uur onderweg, maar dat maakt de Villa Vacht Magie he-le-maal goed! ’s Ochtends is “het” grotendeels te doen in de keuken, dus dan is het extra goed binnenkomen! (Gedurende de dag verspreiden de Vachtjes zich meer door heel de “Villa” en zie je met een totaal van 34 natuurlijk ook wel overal een paar katten, maar dan lijkt het soms zelfs best kaal, gezien de vele plekjes waaruit ze kunnen kiezen! ; ook hoog, deels beschut, helemaal beschut). Niks leuker dan die 1e kop koffie, snel bijkletsend met Kim en horend wat er moet gebeuren, met katten op, naast, onder & vóór je op tafel! Je mok in de gaten houdend (omdat die anders door een stijf of lam pootje van tafel wordt geveegd) en af en toe een Vachtje opvangend of omhoog helpend. Plassen is trouwens een goede tweede, want dan zijn er altijd wel een paar die je zoevend of zwalkend begeleiden ! (En vervolgens toe zitten te kijken, hi hi). Maar gelukkig went ook het bijzondere tot op zekere hoogte, want oh wat moet ik Kim gek hebben gemaakt die eerste tijd! Ik stuiterde zowat rond, niet wetende waar ik moest kijken, handen tekort komend en steeds roepend: moet je … zien! Ha ha, inmiddels weet ik wel dat ook Sprookje zonder achterpoten in het hoogste mandje van het kraaiennest weet te komen, hij & Topper (eveneens achterpootloos) een soort handstandloop met kontje hoog doen wanneer ze hun evenwicht moeten herstellen na een sprong, dat Draakje “kwaakt” wanneer hij je aandacht wil en het dan vaak een hulpvraag betreft: zet me in het mandje (zónder dat kussen!) of help me over de drempel.  Etc. etc.!

Enfin, gisteren stond verder voor mij persoonlijk speciaal in het teken van Stufo enTuttebel. Was toch wel erg geschrokken van de foto na de ooramputatie van mijn Virtueel Vriendje en was benieuwd hoe het hem verging nu de hechtingen er vrijdag uit waren gehaald. Dat het heel netjes/niet meer zielig uit zag had ik op facebook al gezien, maar Stufo zelf dus nog niet. Nou, die zat weer gewoon op z’n Stufo’s rustig in de tuin lekker  te “uilen” en liet zich de XXL Cosma snackies tonijn (“ideal for larger cat breeds”) prima smaken. (En de kleine & gewoon formaat Vachtjes uiteraard ook!). Jommeke was overigens het meest enthousiast! Of nee! Dat was ik zelf! Toen ik met de koker snacks alle Vachtjes af ging [Symbool]. Na Bontjes pootamputatie & wonderbaarlijk snel herstel van dichtbij te hebben meegemaakt, had ik me over Tuttebel geen zorgen gemaakt. De berichtgeving daarna was ook erg goed. Ik was dan ook vooral benieuwd naar de geluidsreductie. Nou, inderdaad staat de sirene echt veel minder vaak aan en de boze grommen heb ik ook minder gehoord. Maar ik blijf toch schrikken van dat volume uit die kleine pluis!!

Knakker wist me aangenaam te verrassen. Hij is heel vriendelijk en staat altijd open voor aandacht, maar dat hij zelf naar bezoek toe komt, maakte ik nog niet eerder mee. Gisteren lag hij gezellig tussen Marlies en mij in op de bank, in de meest vreemde automatische yoga-houdingen bij Marijn op schoot én kwam hij ook bij mij. Zo leuk! Maar ook maar van korte duur, want hij rolt, kronkelt en “knakt” dat het een lieve lust is door zijn aandoening en dat lijkt verergert te worden door aai. En dat is al met al natuurlijk erg vermoeiend voor deze prachtige lieverd. Ook Lobbes had een erge knuffelbui, deels ontdaan van zijn vacht (en daardoor opgelucht). Ik wist niet wat ik meemaakte! Normaal geeft hij me meer het gevoel dat hij het toleréért dat ik hem heel even aai; nu kreeg hij er maar geen genoeg van. Heerlijk! Dat stevige knuffelwerk met “Het Beest”!

Mijn laatste liefde Mokkeltje “moest” ik natuurlijk ook even uit haar holletje krijgen met wat aandacht en dat lukte weer direct. Ze spinde en kroelde op mijn schoot, maar naarmate er meer gebeurde rondom de tafel, zocht ze haar holletje weer op. Wikky heb ik ook op schoot gehad. Wel vaker dan eens! Want Wikky en ik zijn inmiddels vaste prik. Een bezoek aan Villa Vacht zonder haar op schoot te hebben gehad, dat kan gewoon écht niet en komt dus ook niet voor. Wanneer ik minder zittijd heb en mijn schoot niet al is ingepikt, roep ik “Wikky Wikky” en dan komt ze meteen aangesneld! Zij blijft het langst en rustigst zitten, kijkt af en toe hemels naar je op, duwt haar snoetje onder je arm of oksel of drukt zich helemaal tegen je aan. En daarom zou ik háár mee naar huis willen nemen! Swiffer, de aanstichter van mijn “Villa Vacht-gekte” had trouwens weer wat nieuws: al “paaldansend” naar het bovenste mandje van het kraaiennest zwieren!…

Zeggen wie het liefste, mooiste, veerkrachtigste of meest behendige Vachtje van Villa Vacht is; dat is écht niet te doen! Maar Swiffer blijft voor mij toch de grappigste en Knakker vind ik nu het meest fascinerend. Je weet gewoon niet wat je ziet als hij beweegt! Hij gaat van sierlijk danser naar een soort van stuiptrek en als hij niet gewoon ligt, maar op zijn rug of zij, is hij meer puzzel dan kat. Zie zijn voorpootjes hieronder!

Afbeelding