Vrijwilliger Vales Vertelt: logeren bij de Vachtjes!

De vorige week stond in het teken van de Mega Grote Schoonmaak en de Knuffeldag, waardoor ik met een tussenpauze niet alleen 5 dagen in Villa Vacht aanwezig was, maar er ook 3 nachten heb overnacht! Boven op zolder, samen met Zoya en Sprookje. Heel apart!

Zoya is het achterpootloze wit/zwarte meisje met luide stem en “snorretje” dat mijn hart stal tijdens mijn 1e bezoek aan Villa Vacht afgelopen januari. Haar Bulgaarse verhaal had me bijzonder geraakt en toen ik haar toen in het echt zag en de trap af gaan! Ongelooflijk! Zelfs als je wéét dat ze haar achterpootjes mist, is dat niet te zien door de snelheid die ze maakt. Dat, in combinatie met haar duidelijke aanwezigheid (hard miauwen en spinnen), bezorgde haar definitief een speciaal plekje in mijn hart. Toch verloor ik haar uit het oog, want Zoya had er inmiddels voor gekozen om boven te verblijven (in de dakren en op zolder). Beneden wordt ze onrustig en blaast ze veel. Het is haar duidelijk te druk daar. Soms, op een later tijdstip, waagt ze zich wél even beneden… op doorreis naar  de furrtuin. (Je moet er wat voor over hebben!).

En ja, als je komt om te helpen, ga je natuurlijk niet uitgebreid katten zoeken of knuffelen en foto’s maken, al is de verleiding nog zo groot en overal aanwezig!

Maarrr… ik ben inmiddels dus herenigd met Zoya in de nachtelijke uren. Ik werd enthousiast verwelkomd, hard be”snorreld” (mijn woord voor kopjes in je gezicht onder luid gespin) en (auw!) voorzien van een uitgebreide acupunctuur behandeling in oksel, zij, buik en vooral hals. En daarna, zonder nageltjes, gewoon lekker warm gehouden met Zoya dicht tegen me aan. Sprookje kwam ook even bij me kroelen, maar bleek meer van het type kort maar krachtig (en zonder nagels!).

Ik had me dus niet af hoeven te vragen of ik wel gezelschap zou krijgen en zo niet, wel zou kunnen slapen zonder kat(ten) op bed!

Behalve dat Zoya op zich al erg apart is, is het ook apart om zo’n achterpootloze katten op bed te hebben! Ze zijn niet per se lichter in gewicht (denk: Topper!), maar zorgen voor een andere druk op het bed. En als je Zoya over haar rug aait, voelt dat op de een of andere manier ook wat anders aan; net ietsje minder opgevuld, stevig. Terwijl zij i.t.t. Sprookje met de zeemeerminpunt, haar hele staart nog heeft.

Dat verschil komt door de wijze waarop zij geamputeerd werd. Met behoud van zoveel mogelijk vetweefsel rondom het bekken. (Ieder Vachtje dat één of beide achterpootjes moet missen, is weer anders geamputeerd. Afhankelijk van balans en eventuele steunfunctie van een reststukje).

Het meest aparte was echter toen ik, bijna slapend, een raar geluid hoorde dat ik niet kon plaatsen. Een soort marcherend gebons ineens. Alsof er een dikke kabouter over de houten zoldervloer kwam aan gelopen!

Ach!, bedacht ik me vermoeid en vaag, da’s waar ook…Sprookje??

En inderdaad: even later sprong hij bij me op bed! (En nee: Sprookje is zeker niet te zwaar, maar heeft blijkbaar een veel stevigere tred dan de haast zwevende Zoya J).

Tegenwoordig logeer ik dus “gewoon” bij Kim & Loode en de vele Vachtjes, maar hoe is dat zo gekomen? Het was verleden jaar ongeveer rond deze tijd, dat een vriendin mij de facebookpagina van Villa Vacht liet zien. “Kijk, zei ze, hier is Loeki toen heen gegaan!”. Min of meer, tenminste, want destijds bestond Villa Vacht nog niet en zelfs  van “Kim en Loode” was nog geen sprake. Kim ving, ook toen, al katten op. Ik zag de leukste foto’s van Vliegje en Swiffer en toen… van gruwelijke wonden. Niks voor mij!

Na een poosje heb ik thuis toch weer eens de pagina geopend. Ik kon die bijzondere permanente opvangplek maar niet vergeten en… kon toch selectief kijken…

Binnen een mum van tijd was een verslaving geboren: Swiffer filmpjes kijken, als ik er even helemaal doorheen zat! En van het één kwam het ander. Ik beperkte me niet langer tot Swifje, maar ging alles vol interesse volgen en werd Virtueel Vriendje van (uiteraard) Swiffer (als dank voor zijn opvrolijken!) en van Draakje (liefde op het 1e gezicht). Ik snapte nu ook eindelijk wat er met vriendin’s Loeki aan de hand was geweest. Hij had, net als Karel en Flop, matige cerebellaire ataxie/hypoplasie.

En het grappige dronkemansloopje was al snel niet meer grappig toen de klachten verergerden, de oorzaak onduidelijk was en het huishoudelijk werk ook niet meer viel bij te benen. (De wiebelaartjes zijn de grootste rotzooimakers; niet de verlamde Vachtjes!…).

Op 17 januari ging ik met mijn vriend en Vriendin naar onze 1e Knuffeldag. Ik had er enorm veel zin in, maar vroeg me tegelijk af of ik “er” wel tegen kon. Zo was Bontje bijvoorbeeld net geamputeerd. Draakje was de eerste die ik zag en toen Swiffer toen óók nog kwam aangeschoven, hield ik het niet meer droog! Mijn Virtuele Vriendjes in het echt!! Ik voelde me alsof ik op de cast van mijn favoriete soapserie –die ik niet eens heb- was beland! Best wel gênant, die tranen, maar dit was MIJN DAGJE UIT en wat anderen ook zouden denken: genieten zou ik. En dat deed ik! Ik dacht niet dat ik enthousiaster kon worden dan ik al was. Met gemak! Zelfs na alle foto’s en filmpjes, weet je niet wat je ziet als je in de “villa” staat en “live” zijn de Vachtjes nóg mooier, liever en bijzonderder. Maar gelijkertijd ook verrassend gewoon! Geen moment heb ik gedacht “wat zielig”. Ze hebben het zo ontzettend goed en zichtbaar naar hun zin en helemaal ingelezen wist een aantal mij zelfs toch nog zeer te verbazen met hun kunnen (en nog stééds!). Zoya natuurlijk, maar ook Bontje die met zijn gekke stijve staart & andere achterpoot al bij mij op schoot kroop. Gewéldig!

Na mijn vaste baan in de GGZ te zijn verloren en niet verder meer te zijn gekomen dan wat tijdelijke ongeschoolde rotbaantjes en divers vrijwilligerswerk waar vooral de ánder blij van wordt, had ik dus ein-de-lijk mijn hoognodige “Do more of what makes you happy”-ding gevonden! Maar ja… wat had IK Villa Vacht nou te bieden! Beperkte beschikbaarheid i.v.m. reiskosten, geen medische achtergrond en slechts zeer basale kattenkennis. Blijkbaar won mijn enthousiasme en mijn liefde voor de Vachtjes het van dit alles, want vanaf eind januari mag ik mij Villa Vacht Vrijwilliger noemen! Daar ben ik heel blij mee, want de Vachtjes brengen mij vreugde in deze moeilijke tijden en helpen mij dus om de moed er (nóg langer) in te houden.

(Vandaar mijn tranen van ontroering op de Knuffeldag).

Overigens heet ik niet Val Les! Ik wilde nooit op fb, maar heb puur voor de Vachtjes een account aangemaakt. Vales is de afkorting van mijn voornaam… Valesca. Aagenaam!

Ik ben 45 jaar, heb 8 jaar een lat-relatie met Martin (37) en woon samen met kater Lorek & poes Lyra; broer en zus Noorse boskat (5) in Swalmen. Op periodes van rouw na, heb ik altijd een (oudere asiel-) kat gehad, want al lang vóór het bestaan van de bordjes “A home without a cat, is just a house”, was dat mijn persoonlijke motto. Zelfs wanneer ik wist dat iemand géén kat(ten) had, verwachtte ik er toch elk moment een te zien! Tegenwoordig heb ik daar een tweede motto aan toegevoegd: “Keep calm and cuddle a rescue cat”. In Villa Vacht! En na het werk!