Wat ben ik toch trots op die Spruit!! Apetrots gewoon! 🙂

Ondanks dat hij al als klein Spruitje bij ons binnenkwam, was hij doodsbang voor alles wat bewoog…
Dag in, dag uit zat hij buiten verscholen in een huisje of hol…Ogen groot van angst keken je vanuit zijn schuilplaats aan.
Iedere ochtend en iedere avond moest ik hem vangen om zijn blaas en darmpjes te legen.
Zijn leven was geen lol en daar maakte ik me dan ook de grootste zorgen over….
10-10-15 007
Mijn hart huilde als ik hem, als een schaduw, langs de muur zag kruipen, in de hoop dat
niemand hem zag.. Snel wegspuitend als hij per ongeluk je blik ving..

Natuurlijk dachten we over herplaatsing, maar wie wil (en kan) de zorgen dragen voor een verlamd, schuw driepootje
dat ook nog eens sukkelde met blaasontstekingen en struviet?
Ik was echt ten einde raad.

De verhuizing naar de bovenverdieping was zijn laatste kans, mijn laatste hoop..

 

En moet je hem nu toch eens zien!! 🙂
Zo trots als ik ben, zo trots is hij zelf! Zie hem daar eens zitten, zie hem eens genieten!
Weg zijn die angstige oogjes en die gespannen houding. Steeds meer geniet hij van de knuffels en vraagt hij om aandacht!
Ik had geen mooier wonder kunnen wensen! 2016-02-03 0962016-02-03 083

 

 

 

 

 

 

Dit filmpje zegt meer dan 1000 woorden!