Vlas      01-11-2013

** ……………VLAS…………..**

Je was mijn kleine, grote vriend.
En plots was je er niet meer.
Zomaar, ineens, onbegrijpelijk.

Je kwam nog een laatste knuffel halen.
En toen was het gedaan.
Voor mijn ogen zag ik je gaan.
In mijn armen ben je gestorven.

Zomaar ineens, weggerukt uit het leven.
Mijn kleine, grote vriend.
Altijd zoveel liefde te geven.
Kopstootjes en liefdesbeetjes.
Wat zal ik ze missen..

We kunnen het nog niet bevatten..
We hebben er nog geen plekje voor,
we kunnen de woorden nog niet vinden
die jou toebehoren…

Rust zacht kleine, grote vriend.
Rust zacht, lieve Vlas…

Vroeger was ik zo’n persoon dat zelfs tranen met tuiten huilde als één van onze scharrelkipjes stierf of dat veldmuisje, dat ik uit de bek van de kat had gered en de hele dag met een pipetje had proberen te voeren. Ik dacht dat ik me, in de voorbij kruipende jaren, een beetje tegen die heftige emoties had gewapend.. Want als je, zoals wij, met zoveel zieke en zwakke dieren werkt, dan leer je al snel dat het leven aan een zijde draadje hangt.. En als je telkens weer die achtbaan van emoties van begin tot einde moet doorstaan, dan ga je daar vroeg of laat door ten onder.

Ik dacht dus, dat ik me ondertussen wel gewapend had.. Altijd doet het pijn en altijd doet het verdriet, maar je troost je met het feit dat het leed geleden is en de dood een verlossing kan zijn, dat alleen wij treurend achterblijven tot het een plekje heeft gekregen in ons hart.

Maar soms komt er zo’n dier in je leven, dat zich direct aan je vast weet te klampen en je als een schaduw volgt.
In die korte tijd had Vlas, met zijn enorm sterke persoonlijkheid, onze harten veroverd.
Hij koos mij als zijn vriendje en was niet bij me weg te slaan. Op schoot op de bank, in mijn gezicht als hij zijn aandacht niet kreeg. Op tafel tijdens het eten. Snuivend en snoevend op zoek naar die lekkere geuren. Schrokkend en grommend bij de lekkere hapjes want delen was niet zijn sterkste kant. Zeurend en klagend als hij zijn zin niet kreeg. Zielig en vragend piepend, want de weg naar boven was zoveel makkelijker dan omlaag.
Vlas was overal en je kon niet om hem heen..

We kregen geen tijd om ons voor te bereiden op zijn lot. Een lot dat niemand had verwacht..
Hij had al zoveel overwonnen en leek sterk in heel zijn wezen. De dierenarts maakte zich ook geen zorgen, die red het wel hoor. Vlas die zat maar wat te grommen.

Maar het joepie spuitje sloeg niet aan en de medicijnen dropen langs zijn kin.
Toch was zijn temperatuur weer normaal en hij leek niet achteruit te gaan.
De hele dag lag hij te slapen op de keukenstoel, toegedekt met een dekentje, wat hij telkens afgooide en ik, telkens weer, liefdevol over hem heen legde. Vlas.. Echt Vlas!

18.30 uur Loode had overgewerkt en ik verwachte hem elk moment thuis. Ik zat op de bank en Vlas kwam vanuit de keuken naar me toe om een knuffel te halen. Eén klein moment zag ik dit als een vooruitgang, want het was de eerste keer die dag dat hij, uit zichzelf, van zijn stoel kwam.
Maar hij vond zijn draai niet, kon de aanraking niet verdragen en stommelde de bank weer af.

Mijn nekhaartjes gingen overeind staan. Iets was anders en het was goed mis.
Ik volgde hem op zijn zwalkende weg naar de kattenbak en even bad ik voor een plasje, maar hij ging liggen, stond weer op, liep de bak weer uit, schudde met zijn hoofdje, zwalkte, viel, krabbelde weer overeind.

In mijn armen, elektrisch dekentje erbij, zijn temperatuur was weer plots gedaald naar 36,6, hij lag op zijn zij, snakte naar adem. Inmiddels was het iets voor 7 en Loode was nog niet thuis..
Ik diende Vlas met spoed vocht toe en belde Loode, die stond met autopech langs de weg. Net nu.. Ook de dierenarts was onbereikbaar en onbereikbaar ver weg… De dag van allerheiligen..
Het telefoontje duurde nog geen minuut en in die minuut ging Vlas razendsnel bergafwaarts..
Zijn slijmvliezen waren bleek en vervolgens stopte hij met ademen..

Bijna een half uur heb ik mond op mond beademing gegeven, in de hoop dat hij de kracht zelf weer zou vinden. Zijn hartje bleef maar kloppen, langzaam, maar met regelmaat. Mijn eigen hart klopte vele malen sneller.. In mijn keel.. In heel mijn wezen..

Abigail, gealarmeerd door een telefoontje van Loode, arriveerde rond half 8 en gaf mij de moed om Vlas te laten gaan. Zijn hartje stopte even later.. Mijn leven stond even stil..

En zo zit ik hier, nog steeds met tranen in mijn ogen, vol ongeloof en vol verdriet.
Een onwezenlijk gevoel dat ik dat kleine grijze ventje niet op zal zien groeien tot de grote stoere kerel die hij leek te worden..

Vanmorgen hebben we het verdrietige nieuws aan de dierenarts doorgegeven. Ook hij was behoorlijk uit het lood geslagen. Hij had dit nooit verwacht en kon ons ook niet vertellen waar het mis is gegaan.

Misschien was het toch nog de Herpes die nu, na de operatie en door een verlaagd immuun systeem, genadeloos om zich heen sloeg? Misschien was er meer aan de hand in dat kleine lijfje waar wij geen weet van hadden? We zullen het nooit weten…

Hij heeft zijn leven geleefd, genoten van zijn terugkerend zicht en alle avonturen die hij deelde met Vlo en de andere Vachtjes. We hebben geknuffeld en samen gegeten en de laatste nacht heeft hij aan onze zijde doorgebracht. Met zijn laatste kracht en energie kwam hij afscheid van mij nemen met een knuffel en een knor. Hij wist dat het zijn tijd was en hij had er vrede mee, hij liet zich gaan…

Overleden op 1 november, allerheiligen, de dag van de dood, Dia de los Muertos… De dag om de doden te eren..

Een deel van hem zal altijd bij ons blijven, voortleven in de Vachtjes en in onze harten.
Onbereikbaar ver, maar toch ook heel dichtbij.
We slikken.. we knipperen de tranen uit onze ogen… Het leven gaat door.. De zorgen gaan door..
Maar… Met Vlas altijd in onze gedachte..