Geboorte datum: 5 oktober 2010
Land van afkomst: België
Extra zorg: Ernstige Cerebellaire ataxie/hypoplasie

Geen thrillseeker die Sushi, zou je kunnen zeggen, maar wel een zogenaamd trilkitten!! Sushi is afkomstig van vzw Cat Shelter Limburg.

Sushi was namelijk op zoek naar een nieuw thuis, een speciaal plaatsje waar men haar niet zielig vind en best natuurlijk een baasje dat bekend is met haar aandoening. Sushi heeft namelijk een vrij ernstige vorm van Ataxie!

Als kitten van 3 weekjes oud is ze bij Cat shelter binnen gekomen en het gastgezin dat Sushi onder haar hoede nam heeft er uren, weken en zelf jaren van tijd, liefde, energie en therapie ingestoken! Dankzij die enorme liefdevolle inzet heeft Sushi leren ‘lopen’ en kan ze zichzelf vrij goed staande houden in haar onstabiele wereldje.

Ik heb het voorrecht gehad om de voor en na filmpje te kunnen bezien en menig dierenarts zou deze resultaten als onmogelijk hebben aangenomen. Beter gezegd, de dierenarts was destijds van mening dat Sushi geen kans zou maken en beter af zou zijn met een spuitje!! Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik blij ben dat Sushi’s adoptiemamma haar in de oogjes keek en besloot haar gevoel te volgen en Sushi’s levenslustige blik niet te negeren!

‘Zolang Sushi plezier heeft in haar leven, zullen we haar dat geven!’

En die Sushi hééft een plezier!! Ook dat maken de filmpjes wel duidelijk! Het is een praatgraag meisje met een sterk willetje, ze weet wat ze wil en hoe ze dat duidelijk kan maken

Zo had ze nu ook duidelijk gemaakt dat het haar tijd was om het ‘nest’ te verlaten en op eigen beentjes te staan. Zoals voor iedere moeder kwam dit moment ook voor Sushi’s adoptiemamma veel te snel en te plots…Maar een goede moeder wil alleen het beste voor haar kindje en daarom kwam ze begin februari 2014, met lood in de schoenen, kennis maken met Villa Vacht, Vachtjes en Slaafjes!

Over en weer werden er vragen gesteld en verhalen verteld.

Er was al snel een klik, de uurtjes vlogen voorbij en de bezorgde moeder ging gelukkig met een iets geruster gevoel huiswaarts!

Even moest de tijd genomen worden om alles rustig te laten bezinken, alles op een rijtje zetten, wennen aan het idee dat de tijd van afscheid nemen is gekomen…Loslaten…

Nu vind ik ‘afscheid nemen’ wel een zeer zwaar woord, want natuurlijk houden wij ten alle tijden nauw contact en zijn ze altijd welkom om haar te komen bezoeken en knuffelen!

Nee.. Een afscheid is definitief en dat is dit zeker niet!!

Ik vind het een eer dat ze, de zorgen voor haar hartendiefje, aan ons toevertrouwd! Ik kan me heel erg goed voorstellen hoe moeilijk het moet zijn om, na drie jaar, afscheid te moeten nemen van zo’n zorgenkindje…

Een brok in mijn keel…

En een grom in die van Sushi!

Sushi’s Foto Album