Al een tijdje heb ik het idee dat Dapper wat last heeft van zijn mondje…
Enkele maanden terug zag ik hem voor het eerst een keertje klapperen en dat is voor mij een teken dat
ik op moet gaan letten. In de maanden die volgde ben ik hem tijdens het eten gaan observeren;
Laat hij veel brokjes vallen? Eet hij met een scheef hoofdje? Gaat hij overmatig kwijlen?

Gelukkig bleef dat allemaal achterwege, maar daarentegen zag ik hem twee keer naar zijn hapje blazen en
de laatste tijd begint zijn vachtje wat plukkerig te staan en ik zou durven zweren dat hij wat is afgevallen.
Ook blijft hij na het eten langdurig zijn mondje aflikken.

Waarom zo moeilijk doen? Zul je, je misschien afvragen. Breng die kat gewoon naar de dierenarts voor een controle!
Normaal zou ik daar ook absoluut niet over lopen twijfelen! Liever een keer teveel, dan een keer te weinig!
Helaas is dat met Dapper een iets ander verhaal…

Anders dan zijn naam doet vermoeden, is Dapper niet zo heel dapper.
Voor de meeste mensen dan toch niet! Voor ons is hij namelijk wél heel erg dapper!
Toen hij hier in 2013 als volwassen (en nog intacte) kater kwam wonen, kon je hem op nog geen vijf meter benaderen.
Het is altijd een raadsel gebleven wat er in zijn jonge leventje plaats heeft gevonden waardoor hij zo het vertrouwen in de mensen
is kwijtgeraakt….

Hij kwam hier als Brutus en ik voelde direct dat die naam snel moest veranderen. Hij was geen bruut!!
Hij was gewoon doodsbang…
Dat is ook het moment geweest dat we besloten om alle nieuwe Vachtjes van een nieuwe naam te voorzien.
Een naam, vrij van eventuele negatieve associaties. Een nieuwe naam, voor een nieuwe start.
Brutus werd Dapper.

Hij voelde zich hier al snel thuis! Met alle vrijheid om te vluchten wanneer hij wilde, durfde hij al snel zijn guitige snoetje te laten zien.
Hij bleef uiteraard wel op zijn hoede en één verkeerde blik of houding van ons zorgde er al voor dat hij er weer als een haas vandoor ging,
maar toch zagen we een enorme vooruitgang in zijn energie! Het was alsof er een enorme last van zijn schouders viel.

Vandaag de dag is Dapper zover dat hij zelfs in zicht blijft op de drukke knuffeldagen en bij een rustig visitedagje durft hij zelfs al eens aan vreemde
handen te ruiken of op zijn gemakje binnen handbereik te komen zitten! 🙂
Aaien is echter nog altijd uit den boze. Als je al de kans krijgt om hem, in het geniep, aan te raken, dan is hij direct weer verdwenen zodra hij dat
in de gaten heeft!

Dus…. Even naar de dierenarts voor controle, vergt bij Dapper de nodige voorbereidingen!
Vanmorgen ben ik dus al in alle vroegte opgestaan om een lekker hapje met een verdovend middeltje voor hem klaar te maken.
Bij die eerste stap moet ik zelf al goed opletten wat ik doe want hij voelt het feilloos aan als ik me anders gedraag dan normaal!
Het feit dat alle Vachtjes sinds gisterenavond al geen brokjes meer hebben staan (om Dapper nuchter te houden) en dat ik al
een andere routine dan gewoonlijk hanteer, is voor hem al een aanleiding om op zijn hoede te zijn.

Dan is het nog de kunst om ervoor te zorgen dat geen van de andere Vachtjes van Dappers medicijnen papje smikkelt en ook hierbij moet ik
weer zorgen dat dit op nonchalante wijze gebeurd. Hier ben ik dus al een beetje in de fout gegaan….
Ik heb namelijk de groep in tweeën opgesplitst en hem daarmee gescheiden van zijn maatje Lobbes. Toen Dapper in de gaten kreeg dat Lobbes
niet aan zijn zijde was, stopte hij abrupt met eten en liet daarbij de helft van zijn hapje onaangeroerd staan..

Nu is het maar te hopen dat hij alsnog voldoende heeft binnengekregen om hem suffig genoeg te krijgen voor de vangactie.
Hij lijkt wel iets wiebelig op zijn beentjes te staan, maar ik zie zo al dat hij dat wiebelige snel te boven zal zijn als ik aanstalten tot gekke dingen maak!
In het beste geval lukt het me om hem op de badkamer te krijgen, waar ik minder moeite zal hebben om hem te pakken.
Dapper is echter enorm claustrofobisch en zodra er een deur dichtgaat raakt hij in paniek. Hoe kleiner de ruimte, hoe groter de paniek.
Dan kun je, je wel voorstellen wat er gebeurd in die badkamer en al helemaal in de beperkte ruimte van een vervoerbox!! :/

In plaats van een vervoerbox kiezen we dan ook voor de dwangkooi. Om 12.00 uur staat het dierenartsteam klaar om met hem aan de slag te gaan
en dankzij de dwangkooi zullen ze hem direct in slaap kunnen wiegen zonder hem te moeten hanteren.
Verdoven zonder een voorafgaand onderzoekje is niet helemaal zonder risico, maar de paniek zal zijn hartje toch al doen overslaan en met tandpijn/infectie
kun je ook niet leven.. Het is een risico dat we voor lief moeten nemen!

Tijdens zijn castratie moest hij tot tweemaal toe verdoving bijkrijgen omdat hij zo gestrest was dat het middel zijn werking verloor.
Daar heeft hij zich toen zonder problemen doorheen geslagen!
Ook tijdens zijn eerder afspraakje bij de mondhygiënist verliep de verdoving zonder complicaties.
Destijds zijn er al aardig wat tandjes getrokken, dus we zijn benieuwd wat er zich nu in zijn bekkie afspeelt!

Er is een kansje dat hij helemaal geen probleempjes met zijn tandjes heeft en dat dit alles dus voor niets is.
Ook zo’n risico dat we, voor zijn bestwil, moeten nemen!
Echt voor niets zal het sowieso niet zijn, want een bloedtestje staat in ieder geval op het menu.
Als we dan toch die mogelijkheid hebben, maken we er direct gebruik van! 😉

Duimen jullie voor Dapper??
(En een beetje voor mij! 😉 )

_F8Y8890 Dapper