[:nl]

Na de aankomst van ons eerste Valentijntje ontstond plots de nodige commotie over haar komst en de aard van haar verblijf. Er bleken bij de verschillende betrokken partijen onduidelijkheden te zijn over de toekomst van Flavie bij Villa Vacht. We kozen ervoor om een (social)media stilte in te lassen totdat we de onduidelijkheden achter de schermen hadden uitgezocht. Inmiddels is dit alles netjes opgelost en is Flavie officieel aan onze zorgen overgedragen!

Dit piepkleine meisje zocht vlak voor het nieuwe jaar de warmte op onder de motorkap van een auto. Helaas ontkwam ze niet op tijd toen de auto gestart werd en kreeg ze zo’n klap te verduren dat ze verlamd achterbleef. De baasjes brachten haar naar de dierenarts en hier werd ze sindsdien naar beste weten verzorgd.

Toen ze bij ons binnenkwam zag ze er op het eerste oog, buiten de verlamming, goed uit.
Wat aan de kleine kant voor een katje van 7 maanden, maar alert en energiek.
Bij de eerste verzorgingsronde viel me echter op dat haar urine erg geconcentreerd was en haar ontlasting groen/geel gekleurd.
Ook voelde ik hier en daar wat korstjes in haar vacht. Om die ontlasting maakte ik me in eerste instantie niet zo’n zorgen en
wat de urine betreft vermoedde ik een simpele blaasontsteking.

De dag erna was het tijd voor een meer uitgebreidere verzorgingsronde: een testje voor haar urine, een verfrissend bad en het behandelen van de korstjes die ik de eerste verzorgingsronde had opgemerkt.

Het urinetestje toonde geen grote afwijkingen en geen bloed zoals ik eigenlijk verwacht had. Wel was haar PH wat aan de lage kant en kleurde het eiwitstrookje groen. Deze beide waarden zijn met zo’n stripje niet heel betrouwbaar, dus ik was redelijk opgelucht. 🙂

Tijdens het insoppen van haar kontje ontdekte ik meer en meer harde korstjes. In eerste instantie dacht ik dat het gewoon om wat viezigheid of kleine irritaties ging, maar toen die korstjes zich er niet zo makkelijk af lieten soppen besloot ik toch maar om de tondeuse erbij te nemen. Wat er onder dat vachtje vandaan kwam was toch wel even schrikken.

Haar hele achterhand was bedekt met dikke, harde korsten! Twee dagen ben ik bezig geweest om deze voorzichtig los te weken en te verwijderen zodat haar huidje weer kon ademen. Onder de korsten kwamen de nodige ontstekingen tevoorschijn. Ook haar opgezwollen achterpootje was me al eerder opgevallen en baarde me wat zorgen. Het voelde warm en na het scheren bleek haar huidje blauw en strak gespannen. Toen ik voorzichtig het korstje lospeuterde viel er een gat zo diep dat ik het necrotische weefsel kon zien zitten!

Bij mijn verdere inspectieronde van haar ruggengraat voelde ik hoe gespannen haar velletje vlak onder haar schoudertjes voelde.
Haar ribbenkastje voelde vreemd verdacht aan. Ik begon stilaan te vermoeden dat hier meer aan de hand was dan de eerste röntgenfoto’s deden vermoeden. We hadden namelijk vernomen dat hier geen breuken op geconstateerd waren.

Diezelfde dag plande we een afspraak bij onze dierenarts en de dag erna konden we al terecht.

Er werden drie nieuwe röntgenfoto’s gemaakt en op de laatste twee werd de breuk duidelijk zichtbaar! Een flinke knak ter hoogte van T6.

Ook haar urine werd afgedraaid en onder de microscoop bekeken. Daar bleken enorm veel bilirubine kristallen in aanwezig te zijn. Een teken van leverproblemen.
Prompt viel ons ook op dat de binnenzijde van haar oortjes geel zagen en bij inspectie van de slijmvliezen in haar ogen  zagen ook deze geel!

Er werd direct bloed genomen en een testje gestart. Gelukkig bleken haar leverwaarden oké, maar wel was het ureum en de witte bloedcellen erg verlaagd. In verband met haar (te) kleine gestalte werd even gevreesd voor FIV of FELV, maar gelukkig kwamen deze testjes negatief terug.

Om een levershunt uit te sluiten werden we de dag erna verwacht voor een echo. Al haar orgaantjes werden uitvoerig bekeken en gelukkig leek alles in orde! Alleen…. Haar galblaasje was nergens te bekennen!!?

Wederom staan we voor een raadsel en Maud is momenteel nog de boeken aan het bestuderen om uit te zoeken of we hier met een aangeboren afwijking te maken hebben en welke invloed dit zal hebben op het kleintje. Vrijdag worden we opnieuw in de kliniek verwacht voor verdere onderzoeken.

Totdat we erachter zijn wat er precies mankeert durven we geen antibiotica of andere medicijntjes toe te dienen en moeten we ons behelpen met natuurlijke middeltjes. Gisteren ontving ze zo haar eerste kruidentherapie (zoopharmacognosy) van Karin en hier reageerde ze erg goed op!

Afgelopen zaterdag is ook Sigried van Dier-Vitaal langs geweest om een blik te werpen op het kleine meis.
De grote vraag van haar baasjes was namelijk of ze weer zou genezen. Haar stevig trappelende achterpootjes gaven hun –logischerwijs- de illusie dat ze weer zou gaan lopen en dan wilde ze haar weer terug thuis.

Sigried ondersteunde helaas onze gedachten.. Lopen zal er niet meer inzitten. De trappelende pootjes worden namelijk veroorzaakt door onwillekeurige spasmen en zijn geen bewuste bewegingen.

Zoals jullie waarschijnlijk wel kunnen begrijpen zijn we behoorlijk geschrokken van dit alles…hieruit blijkt toch wel dat de verzorging van verlamde katjes zeker niet onderschat mag worden!

Wij zien haar toekomst, ondanks dit alles, positief in!

Dagelijks krijgt ze een badje, haar wondjes worden driemaal daags ontsmet en gezalfd, haar huidje verzorgd met cocosolie en ik ben nog druk in de weer om een passend kruipzakje voor haar te ontwerpen zodat ze de Dutjes Dome kan verlaten en haar spiertjes kan gaan trainen.

Vanwege haar positieve karaktertje en enorme wilskracht zijn we er zeker van dat we ook haar overige probleempjes wel onder de duim krijgen en ze, ondanks haar handicap, een gelukkig en katwaardig leventje kan leiden als Vachtje van Villa Vacht!

Om haar nieuwe start te vieren hebben we onze kleine meid  -net als alle nieuwe vachtjes bij ons in de villa- opnieuw gedoopt.
Vanaf nu zal ze door het leven gaan als…..

INKY !!!

Bekijk het gehele fotoalbum van Inky op Facebook, klik hier.

[:]